Alles over Almere Buiten

Keyzertje - Zoals het was

10-04-2017

Onlangs reed ik via de Evenaar richting het centrum van Almere Buiten. Op het perceel grond naast de Rio de Janeirostraat was een heimachine druk aan het hameren. Het deed me denken aan lang geleden. Het gebeuk van dit soort machines bleef vijf dagen per week  hoorbaar, nadat ons gezin eind 1985 in de Molenbuurt een eengezinswoning betrok. Een paar jaar later begon het zelfs pal achter onze tuin. BENS BENS BENS ! De kopjes rinkelden op de tafel. Olie spatte over onze struikjes heen.

Tweeëndertig jaar later is het gedreun, alhoewel veel minder frequent, nog steeds niet verdwenen. We hebben er een fraai winkelcentrum in Almere Buiten aan over gehouden. Wanneer het ooit afkomt is mij niet bekend. Ik kom er niet vaak. Als verouderde huismus tik ik dag in dag uit mijn romans en verhalen. Als wij al ’s avonds uit eten gaan, rijden we meestal naar Almere Haven of de Evenaar op. 
‘Je moet wat meer onder de mensen komen’, adviseerde mij mijn vrouw. ‘Dan hoor je nog eens wat.’

Almere Buiten is vrijwel onherkenbaar veranderd sinds de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Om de wijk waarin wij kwamen te wonen heen bevond zich vooral zand. Heuvels vol brokjes piepschuim, kroonsteentjes, baksteenscherven, pvc buizen en lappen zwart bouwplastic. Het zand woei via je brievenbus je huis in. Wat was er verder? Twee banken in noodketen gehuisvest. Een bescheiden winkelstraat. Een videotheek. Het kerkje met het carillon. En café Almere Buiten. Geen treinspoor, geen station.  ’s Avonds een inktzwarte duisternis achter onze woning. Tijdens onweer daverde de donder als kanongebulder over de vlakte.  

Met wie zou ik hier herinneringen over kunnen delen? Hoe kom ik te weten wat er leeft onder mijn stadsdeelgenoten? Dus fietste ik naar het centrum. Ik heb daar eetcafé Mokum en café Het Steegje bezocht, alwaar ik vriendelijke mensen heb ontmoet. In Het Steegje raakte ik in gesprek met de barkeeper, die verklaarde 23 jaar voor café Almere Buiten te hebben gewerkt. De vrouw die ik in Mokum sprak was zijn collega geweest. 
‘Vaak moesten we ’s morgens het opgewaaide zand van de deur wegvegen. De sloten zaten er vol mee. De sleutels van de eerste bewoners werden in het café uitgedeeld’, vertelde hij. Hij had in de Molenbuurt gewoond. Achter onze huizen bevond zich een uitgestrekt terrein, dat tot aan de Oostvaardersplassen doorliep.
‘Ik kon in die tijd vanuit mijn woonkamer vossen zien’, zei ik.   
‘Die zijn er nog steeds’, wist de barkeeper. ‘Ze plunderen nu de vuilnisbakken.’ 
Net als ik was hij zaalvoetballer geweest. Na een wedstrijd streken de teams waarvan de spelers in Almere Buiten woonden neer in de shoarmatent of in café Almere Buiten.

Hij vertelde hoe fel de concurrentie in het winkelcentrum woedde.
Vroeger gold een concurrentiebeding, hetgeen inhield dat indien een winkelcentrum over een kapper beschikte, er geen ander zich vestigen mocht. Maar in het winkelcentrum en de daaromheen gelegen woonwijken startte de ene na de andere kapperszaak. Dat kan ook haast niet anders. In 1985 telde dit stadsdeel 1.560 inwoners. Momenteel wonen er 55.895 personen. Dat is bijna 36 maal zoveel. En die inwoners beschikken meestal over hoofdhaar. (Ondergetekende uitgezonderd) Toch is de algemene kappersorganisatie van mening dat Almere teveel kapperszaken telt.   

Volgens de barkeeper hebben de kleinere Almeerse ondernemers het moeilijk. In het schuin tegenover het café gelegen complex bevindt zich op eenhoog een reusachtig restaurant met maar liefst 650 zitplaatsen. Ik kende het bestaan er niet van, waarop de barkeeper liet merken mij toch wel als enigszins wereldvreemd te beschouwen. Hij liep voor mij uit naar het raam en wees mij het gebouw. Tegen de prijs die men daar voor een zelf op te scheppen maaltijd betaald is het lastig concurreren. Daarbij komt nog de fabelachtige huurprijs per vierkante meter, die uiteraard zwaarder weegt bij een kleinere omzet. Er is mede hierdoor nog steeds sprake van leegstand.
Maar de ondernemers in Almere doen er alles aan om hun ondernemingen succesvol te houden.
Feestavonden, optredende artiesten, jamsessies, het vertonen van voetbalwedstrijden, kledingshows. Voor dergelijk ondernemerschap kan men slechts bewondering koesteren.
Er is in Almere Buiten meer te beleven dan ik had gedacht. Ik neem mijn vrouw binnenkort mee uit eten bij een van de cafés. Ik ga meer Buitenaren ontmoeten. En hun verhalen over ons stadsdeel aanhoren. Tot volgende week.

 

Gilbert Keyzer