Alles over Almere Buiten

Keijzertje - Dansavond

05-11-2017

Nog voordat Marty haar jas had uitgetrokken, begon ze over haar optreden.
‘Voor het eerst in Almere Buiten. Jullie komen toch wel? Ik ben zo bang dat er niemand komt opdagen!’
Joos en Arend keken elkaar aan. Uit in Almere Buiten? Verder dan de Chinees waren zij in al die jaren dat zij in dit stadsdeel woonden nooit gekomen.
Joos had Marty wel eens horen oefenen, maar nog nooit een optreden van haar vriendin meegemaakt.
Arend begon bedenkelijk te kijken. Hij deed zijn mond open, maar voordat hij iets zeggen kon, kwam hun zoon Bas de woonkamer binnen.
Marty bleef eten. In samenwerking met Marty lukte het haar om Arend over te halen.
Bas zou zich waarschijnlijk niet laten overtuigen.
Maar tot ieders verbazing wilde hij mee.
‘Ik heb toch niks anders te doen.’
En ik dacht nog wel dat hij zich voor ons schaamde, dacht Marty met verbazing.
Blijkbaar was hij daar met zijn achttien jaren overheen gegroeid.
Des te beter. Zij en Arend zaten bijna iedere avond thuis voor de buis.  
Het café lag op loopafstand. Marty liep voorop, nerveus fladderend. Bas en Arend spraken af een biljartje te leggen. Joos trachtte haar vriendin te kalmeren.
‘Er zijn altijd wel gasten’, verzekerde zij Marty.
Maar het café was leeg, op een drietal gasten na, die aan een tafeltje een maaltijd gebruikten.
Marty’s gezicht betrok. Zij maakte een praatje met een van de barkeepers, die haar met een handgebaar naar een klein podium verwees.
Arend bestelde drankjes voor het gezelschap.
Marty draaide aan de knoppen van een geluidsinstallatie en bracht de microfoon op mondhoogte. Een dansnummer klonk. Zij begon te zingen met een aangename, toonvaste stem, waarbij zij met de heupen draaiende bewegingen uitvoerde.
De barkeeper tikte op de maat met een plastic spatel op de rand van een bierglas.
Tot ieders verbazing kwamen de gasten, inmiddels uitgegeten, op het podium af en begonnen te dansen. Het betrof een jong stel en een vrouw van middelbare leeftijd.
Arend, Joos en Bas volgden hun voorbeeld. Zij bewogen armen, voeten en hoofden op de maat van de muziek. Na twee liedjes hield Bas het voor gezien.
Eindelijk kon er een glimlach af bij Marty. Na het eerste nummer klonk er een dapper applausje.
Na enkele liedjes kwamen meerdere gasten binnen, waarvan er enkelen na enige aarzeling meedansten.
Joos trok zich na enkele nummers naar het tafeltje waaraan Bas had plaatsgenomen terug, gevolgd door Arend.
‘Vond je het niet leuk?’, vroeg zij haar zoon.
‘Wat jullie doen is toch geen dansen! Het lijkt wel of jullie spierkrampen hebben!’
Minachtend keek hij voor zich uit.
Zeker vijftien personen bewogen zich nu op de muziek. Marty straalde.
Nadat zij uitgezongen was, zeeg zij uitgeput en transpirerend op een stoeltje aan hun tafeltje neer.
Zij werd gefeliciteerd en kreeg een glaasje mousserende witte wijn van de barkeeper aangereikt.
‘Dat zijn Polen’, verklaarde zij, wijzend naar het drietal dat weer aan hun tafel ging zitten. Het jonge stel zoende elkaar. De vrouw wenkte de barkeeper.
‘Ze komen hier vaker. Die oudere vrouw is zijn moeder. Het is in Polen heel gewoon om je moeder mee uit dansen te nemen.’
‘Nou Bas, dat zou jij toch ook eens kunnen doen!’, riep Joos.
Bas schudde zijn hoofd. ‘Je bent mijn type niet.’
Marty werd door enkele gasten naar het podium geroepen, alwaar zij een swingende toegift inzette.
Joos wilde haar mannen de dansvloer optrekken, maar het zuinige gezicht van haar zoon weerhield haar.
Met bewondering keek zij naar haar vriendin, die fraai stond te galmen.
Waar waren haar mannen gebleven? Om zich heen kijkend, ontdekte zij ze bij de biljarttafel.
Hij schaamt zich tenminste niet voor zijn vader, dacht Joos een tikje verbitterd.   

 

Gilbert Keyzer